تب هموراژیک کریمه و کنگو

راه انتقال بیماری کریمه - کنگو

تب هموراژیک کریمه و کنگو

عامل بیماری پاتوژن: ویروس
Bunyavirus (Nairovirus) (RNA).

توزیع:
آسیا، آفریقا، جنوب شرقی اروپا، شرق میانه

عفونت:
عامل این بیماری ویروسی است که به طور عمده از طریق انواع ساس و کنه آنه منتقل میشود و بدن آنها هم در عین حال یک مخزن مهم برای عامل این بیماری بشمارمیآید.


این ویروس میتواند در بدن این حیوانات باقی مانده و از طریق ارگان تناسلی حیوان به نسل بعدی حیوان منتقل گردد. محل زندگی کنه آنه بیشتر در نقلط جنوبی بالکان قرار دارد.
حیوانات اهلی مانند گاو، گوسفند، بز و شتر نیز یک مخزن مهم برای ویروس این بیماری بحساب میآیند. پرندگان نیز در گسترش این بیماری نقش ایفا میکنند.
عامل این بیماری میتواند بهنگام تماس با خون حیوان آلوده به انسان منتقل گردد. استنشاق خون آلوده این حیوانات بهنگام کشتار آنها و نیز استنشاق گوشت لخت خون آلود آنها هم میتواند انسان را به این بیماری مبتلا سازد. شیر حیوانات آلوده با این ویروس نیز داری این ویروس میباشد. این بیماری میتواند در بیمارستانها و مراکز بهداشتی هم که این فبیل بیماران را مداوا میکنند به افراد سالم هم سرایت کند.

زمان انکوباسیون:
2-5 روز (برای انتقال انواع ساس و کنه) 5-9 روز (درعفونت بیمارستانی)

نشانه ها و علائم بیماری:
معمولا عفونت در مراحل اولیه بدون علامت یا همراه با علائم خفیف یک بیماری میباشد. افراد آلوده و ظاهرآ بدون علامت بیماری هم میتوانند این بیماری را در مجامع عمومی بطور مثال درمراکز مراقبت های بهداشتی, به دیگران انتقال دهند.

پس از گذشت یک تا 10 (حداکثر سیزده روز) بعد از گزش کنه آلوده (دوره کومون این بیماری) علائم این بیماری با تب مکرر ناگهانی، ضربان نسبتآ پائین قلب، لرز، تحریک پذیری، درد های شدید چشمی، سری، عضلانی و مفصلی و احساس شدید بیماری در افراد, خود را نشان میدهد.

بیمارها اغلب گیج به نظر می رسند، پرخاشگر هستند، و در معرض نوسانات خلقی و رفتاری قرار دارند. در مدت زمان کوتاهی بعد از شروع علائم این بیماری خونریزیهای (پتشی = نقطه ای) خال خال در قسمتهای سینه و شکم و دراغلب موارد همراه با درد شکم فوقانی، تهوع، استفراغ, تورم عمومی غدد لنفاوی و بزرگی کبد (هپاتومگالی) خود را نشان میدهند.

بین روزسوم تا روز پنجم می تواند منجر به بروز خونریزیها شود. در موارد خفیف، خود را به عنوان یک خونریزی از بینی یا خونریزی لثه و در موارد شدید، خونریزی از هر روزنه بدنی می تواند رخ دهد (اسهال خونی، خون ادراری، سرفه خون آلود، و غیره. (آسیب سلول های کبدی می تواند به نارسایی و از کار افتادن کبد منجر شود).

دوره بهبودی معمولا یک مدت زمان طولانی طول می کشد. میزان مرگ و میر پس از بررسیهای موارد عفونت از ایران، روسیه و ترکیه بین 2 تا 6 درصد میباشد. (مرگ و میر این بیماری در کشورهای در حال توسعه که از امکانات کمتر بهداشتی برخوردار هستند, بین 40 تا 50 درصد میباشد). در موارد شدید این بیماری، مرگ معمولا در هفته دوم به علت نارسایی ارگانهای مختلف بدن اتفاق می افتد.

تشخیص:
جداسازی و ثابت نمودن وجود ویروس از خون یا ترشحات خون دار از بدن فرد بیمار. حمل و نقل خون به آزمایشگاه میباید که در درجه حرارت حدود 4 درجه سانتی انجام پذیرد. این ویروس در دمای حدود 4 درجه سانتی گراد به مدت 10 روز پایدار است. تشخیص RNA ویروسی با روش PCR. از 10 روز تشخیص آنتی بادی های خاص در ایمونوفلورسانس.روش IgM خاص را می توان در مدت بیش از چند ماه تشخیص داد.

تشخیص های افتراقی:
دیگر ویروسی های تب haemorrhagic و بیماری rickettsial.

درمان:
درمان ضد ویروسی در اوایل شروع بیماری با ریباویرین (Ribavirin) امیدوار کننده است. به نظر می رسد که استفاده از این دارو بهنگام تشخیص به موقع و یا داشتن سوء ظن در مورد وجود این بیماری از اهمیت زیادی برخوردار است. اقدامات بخش مراقبت های ویژه جهت اقدام بموقع و مبارزه با توسعه علائم شوک نیز مهم میباشد.

پیشگیری، ایمنی:
پرهیز از تماس نزدیک با افراد بیمار. برای جلوگیری از عفونت های بیمارستانی قرنطینه کردن بیماران، دفع مناسب و اصولی مواد زائد بدن بیماران ضروری میباشد. اجتناب از تماس با کنه (پوشاک، مواد دافع). مراقبت بهنگام تماس با حیواناتی که میتوانند بطور بلقوده آلوده شده باشند.
واکسن غیر فعال شده وجود دارد، اما هنوز به طور گسترده ای مورد استفاده قرار نمی گیرد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *